ગુજરાતી સાહિત્યનું નવું સરનામું
એ ઢીંગલી પણ છીનવાઈ ગઈ ….
બે શબ્દ જરા હું શીખ્યો ને એ દોલત પણ લૂંટાઈ ગઈ
પછી આપની સાથે પ્યાર કર્યો,
મેં પાયલ સાથે પ્રીત કરી, કાળી આંખો સાથે પ્યાર કર્યો,
મીઠા શબ્દો ઉપર મીટ ધરી, ગોરા ગાલો સાથે પ્યાર કર્યો,
એ પ્રકરણ સંકેલાઈ ગયું ….
એ જામ ન આવ્યા હોઠ સુધી ને એ ઝરણું સૂકાઈ ગયું.
હવે બાકી એક જ પ્રીત રહી અને તે છે મૃત્યુ સાથેની ..
એમાં નિષ્ફળતાને સ્થાન નથી,
એક વાર મિલન જો થઈ જાયે પછી વિરહને ત્યાં અવકાશ નથી.
– રચનાકાર (?)
[ફરમાઈશ કરનાર મિત્ર – અલ્કેશ પટેલ]
3 Comments
શબ્દોને કોઇ બાનમાં પકડી ગયું કે શું !
જાસો મળ્યા પછીનો નગરમાં તનાવ છે.
લોહી પૂર્યાની વાત સિફતથી ભૂલી જઇ,
સહુ ચિત્ર જોઇ બોલ્યાઃ ગજબનો ઉઠાવ છે.
આ કાચબાપણાનું હવે શું થશે કહો !
ઝડપી હવાની ચારે તરફ આવજાવ છે.
સાહેદી અંધકારની એમાં જરૂર ક્યાં ?
સૂરજની હાજરીમાં બનેલો બનાવ છે.
થઇ ધાડપાડુ ત્રાટકે સાહિલ ભલે સમય
ટહુકા ઉછેરવાનો અમારો સ્વભાવ છે.
– સાહિલ
Leave a Comment
ક્યાં છે એ વારતા કે સરવરની પાળ ક્યાં છે ?
પોપટ પૂછે બિચારો, ‘આંબાની ડાળ ક્યાં છે ?’
સાથે જ ઊડવાનું કહેનાર દોસ્તદારો,
ઢૂંઢું ગગન તમારાં, રે ! એની ભાળ ક્યાં છે ?
લપસી પડાય એવું તો ખૂબ છે અહીં પણ
લપસી શકાય એવા શૈશવના ઢાળ ક્યાં છે ?
મિત્રોની વાતમાં ’લ્યાં આ મોણ ક્યાંથી આવ્યું ?
એ મુક્ત મનના મુક્કા, એ મિષ્ટ ગાળ ક્યાં છે ?
તારા નગરના રસ્તા મારી સમજમાં ના’ વે,
ખુલ્લું એ આભ ક્યાં છે ? ખેતર વિશાળ ક્યાં છે ?
આ વાવ છે અવાવરું ને બંધિયાર જળ છે
ઝરણાપણું પિછાણું એવા ઉછાળ ક્યાં છે ?
– વિષ્ણુ પટેલ
6 Comments
સત્ય પણ ક્યારેક કડવું જોઇએ,
જાતની સાથે ઝઘડવું જોઇએ !
બ્હારના સમરાંગણોની વાત શી ?
ભીતરે કે લમણે લડવું જોઇએ !
એ રહ્યો ઇશ્વર, ખપે એને અરૂપ;
માનવી છું, મારે ઘડવું જોઇએ !
આમ આવ્યા ને ફક્ત ચાલ્યા જવું,
રાહ છે તો કૈંક નડવું જોઇએ !
આ વિશેષણના વળી શણગાર શા ?
રૂપ છે નીતર્યુ તે અડવું જોઇએ !
કૈંક તો અસ્તિત્વનું એંધાણ હો !
ખાલીપાએ પણ ખખડવું જોઇએ !
પ્રેમમાં ઔંદાર્ય તો હોવું ઘટે!
આળ જેવું કૈંક ચડવું જોઇએ !
સૂર્યની ક્યારેક તો ઝાંખી હશે,
ભીના ભીના રહી શું સડવું જોઇએ ?
ધૂળધોયાનું મળ્યું જીવન `અનિલ`,
એય તક છે, કૈંક જડવું જોઇએ !
– રતિલાલ ‘અનિલ’
2 Comments
દુષ્કાળના માઠા વરસમાં આંગણે મૂકી,
ઊડી ગયેલ પંખીના પગલાં ગણી બતાવ.
વહેલી સવારે ખીણમાં ફેંકે અવાજ તું,
ને એ પછી તૂટી જતા પડઘા ગણી બતાવ.
તલવાર જેવો છે સમય લાચાર તું હવે,
ભાંગી પડેલ જીવના સણકા ગણી બતાવ.
એકાદ બે કે પાંચ-પચ્ચીસ કે વધુ હશે….
તારા વિષેની તું બધી અફવા ગણી બતાવ.
વાતો કરી છે જાત સાથે એમ તો હરીશ,
રાખ્યા છે કિન્તુ કેટલા પડદા, ગણી બતાવ.
– હરીશ્ચંદ્ર જોશી
1 Comment