उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

May 25th, 2013


[Painting by Donald Zolan]

अगर तुम साथ हो तो ख्वाब की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?
जवाँ हो रात तो फिर भोर की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

अगर तुम ये कहो की हम तुम्हें ना भूल पायेंगे,
खुदा के हाथ से फिर भूल की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

समजदारी पे पर्दा छा गया जिनकी अदाओं से,
वो आये पास तो हम होश की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

हमें गुमराह करके चल दिये वो अपनी मंझिल पर,
हुए खुद लापता तो खोज की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

दिये जो घाव अपनोंने, जमाना भर नहीं सकता,
कोई मरहम के हाथों चोट की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

फँसाना है अगर दुनिया, बुरे हैं लोग दुनिया के,
तो फिर हम कब्र में भी चैन की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

जिन्हीं के घाव से छलनी हुई यह जिन्दगी ‘चातक’,
उन्हीं से एक कतरा खून की उम्मीद क्यूँ रक्खे ?

- © दक्षेश कोन्ट्राकटर ‘चातक’

અજવાળાંને લૂંટી જો

May 10th, 2013

ક્ષીણ થયેલા સૂરજનું ઘર સંધ્યાને જઈ પૂછી જો,
અંધારાનો જાસો દઈને અજવાળાંને લૂંટી જો.

જીવન તો સાગરની માફક ખૂટવાનું નામ જ નહીં લે,
મોજાંઓની જેમ કિનારે આવી ક્યારેક તૂટી જો.

રાત આગિયાના વેશે મળતી રહેશે, ઓ દોસ્ત તને,
રાતરાણીની માફક કો’દિ સુંગધ થઈને ફૂટી જો.

હાથ સમય પકડીને લખશે નામ પછી ઈતિહાસોમાં,
બસ જીવનની પાટી પર બે-ચાર આંકડા ઘૂંટી જો.

ઠેર ઠેર ઝાકળના રૂપે પથરાયા ફુલો ઉપર,
હતભાગી રાતોના આંસુ હળવે હાથે લૂછી જો.

રેતીની માફક મુઠ્ઠીભર શ્વાસ લઈને ચાલ્યા કર,
મન પડે તો ભીંસી મુઠ્ઠી સાવ અચાનક ખૂટી જો.

‘ચાતક’ની ભાષામાં શ્વાસો સાદ નથી તો બીજું શું?
પડઘાંની પાસે જઈને તું અર્થ મૌનનો પૂછી જો !

- © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

સરનામું શ્વાસમાં

April 25th, 2013
shadow

પડછાયો નીકળી પડે જ્યારે તલાશમાં,
શોધી શકાય કોઈનું સરનામું શ્વાસમાં.

આ લાગણી છે દોસ્ત, ને એને ખબર બધી,
વ્હેવાનું ક્યારે, ક્યાં લગી, ચીતરેલ ચાસમાં.

સંધિની શક્યતા લઈ મળતાં રહે નયન,
જોડી શકાય ના છતાં પાંપણ સમાસમાં.

સૂરજના ઊગવા વિશે અટકળ કરી શકે,
સપનાંને એ ખબર નથી, છે કોની આંખમાં.

શબ્દોનાં બારણાં તમે ભીડીને રાખજો,
સંભવ છે, મૌન નીકળે ભીતર પ્રવાસમાં.

મૃગજળની વારતા હજુ લંબાતી જાય છે,
નક્કી કશુંક તો હશે ‘ચાતક’ની પ્યાસમાં.

- © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

હું ગઝલ ગાઈ શકું

April 10th, 2013


[Painting by Donald Zolan]

આપજે એવું દરદ કે જે ન ભુલાવી શકું,
આંખમાં આંસુ ભલે પણ હું ગઝલ ગાઈ શકું.

હું કોઈ વાદળ નથી કે ઘેરવાનો સૂર્યને,
હું તો પડછાયો ફકત આંગણમહીં વાવી શકું.

શહેરની આબોહવા માફક તો આવી ગઈ મને,
વાયરો થઈને હજી હું સીમમાં વાઈ શકું.

હું ભલે મોટો થયો, પણ એટલો મોટો નહીં,
મા, હું તારી ગોદને આજેય શોભાવી શકું.

તારે જો કરવી કૃપા હો તો પ્રભુ, વરદાન આપ,
રોટલા મારા જ પરસેવાના હું ખાઈ શકું.

પ્રેમની એવી અવસ્થા પર મને આસીન કર,
તું મને ચાહે ન ચાહે, હું તને ચાહી શકું.

એક-બે ઈચ્છા કુંવારી છે હજુ, મારા પ્રભુ,
આપજે થોડો સમય કે એને પરણાવી શકું.

જે ક્ષણે ‘ચાતક’ દરશની ઝંખના ખૂટી પડે,
એટલી કરજે કૃપા કે શ્વાસ થંભાવી શકું.

- © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

સાંજ અને સૂરજ

March 25th, 2013
39

સાંજ સજી લે સાજ પછી સૂરજની આંખે અંધારા,
ઈચ્છાઓના ગામ જવાને મારગ મળતા અણધારા,
શમણાંઓની ભીડ મહીં ચૂપચાપ સરકતો જાય સમય,
પાંપણ કોને આપે જઈ સૂરજ ઊગવાના ભણકારા ?
*
અધૂરા સ્વપ્ન જોવામાં અમારી આંખ બીઝી છે,
નહિતર જાગવું વ્હેલી સવારે સાવ ઈઝી છે.
સૂરજને શોધવાના યત્નમાં મુજ સાંજ વીતી ગઈ,
તમોને શી ખબર કે કેવી રીતે રાત રીઝી છે.
*
સૂરજના સળગી ઉઠવામાં કોનો કોનો હાથ હશે ?
એ જ વિચારે સંધ્યાનું ઘર કાયમ કાજ ઉદાસ હશે ?
આભ, ક્ષિતિજ કે તારલિયાનો વાંકગુનો દેખાતો ના,
રૂપ ચાંદનીનું નક્કી સૂરજને માટે ખાસ હશે.
*
વાદળ થઈને નહીં વરસેલા શમણાંઓ ક્યાં ભાગે છે ?
આંસુઓના નામે ભીની રાતો અહીંયા જાગે છે.
રોજ સાંજના સૂરજ કરતો ના ઊગવાનો બંદોબસ્ત,
તોય ક્ષિતિજ પર કોણ સવારે આવી આંખો આંજે છે ?
*
સાંજ પડે ત્યાં ફુટે છે આ પડછાયાને વાચા,
કોઈ મને સમજાવો એની શબ્દ વિનાની ભાષા.
સૂરજના ડૂબવાથી સઘળી આશા થોડી ડૂબે ?
કેમ રખડવા નીકળે છે આ સૌના ઘરે હતાશા.

- © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’