કોઈ દિવસ હું રડી પડું, પણ બોસ, સખત પડછાયો છે, મારો હમદમ, મારો એક જ દોસ્ત, ફકત પડછાયો છે. હર્ષ-શોકના દ્વંદ્વયુદ્ધમાં હાર-જીત છે પળપળની, હોય ગમે તેવી ક્ષણ છોને, સાથ સતત પડછાયો છે. તેજ-તિમિરના આટાપાટા, દૃશ્ય જગતની માયાજાળ, આંખોના અખબાર મથાળે કોણ લખત પડછાયો છે. સૂરજના ઉગવાનું કારણ સમજણની સીમા પર છે, પૂછો જઈ એને [...]
[Painting : Amita Bhakta] બાળક છે કુખમાં અને ચ્હેરો ઉદાસ છે, આંખોમાં કેટકેટલાં સ્વપ્નોની લાશ છે. કેવળ સુખોની કલ્પના જ્યોતિ ધરે નહીં, હૈયું જલે છે એટલે ઘરમાં ઉજાસ છે. વરસી શકી ન ચાંદની એના છજા ઉપર, પૂનમની રાત આંગણે, ભીતર અમાસ છે. કેવી વિવશ હશે જુઓ, પાવા કશું નથી, બહાનું કરે છે એટલે, તૂટ્યો ગિલાસ [...]
આયનો એથી જ આજે કૈંક મૂંઝવણમાં હતો, આભને અજવાળનારો ચાંદ આંગણમાં હતો. આંખમાં થીજી ગયેલાં વાદળાંઓની કસમ, એક તરડાયેલ ચહેરો ક્યાંક દર્પણમાં હતો. લાગણીની વાત આવી, પાંપણો વચ્ચે પડી, કેટલો વિશ્વાસ એને ડૂબતાં જણમાં હતો. ખુબસુરત છોકરીથી વાત કરવી શી રીતે, ગામનો પ્રત્યેક વ્યક્તિ એના સગપણમાં હતો. જીતવા માટે ભલા, મારા પ્રયત્નો ક્યાં હતા, હારવું [...]
રોજ ચણું છું પાંપણ વચ્ચે જૂનું ઘર હું ફળિયામાં, ભીંત ચીતરી જેની હૈયે ક્ષણને બોળી ખડિયામાં. વંશવેલ વીંટળાઈ જેને ફાલી-ફૂલી, વૃક્ષ બની શોધું મૂળિયાં એનાં ઊભા જીર્ણ અડીખમ સળિયામાં. પાડોશીનો પ્રસંગ, ઘરનો ઉત્સવ; એનું દુઃખ, પીડા, દુઃખિયારાની છત ટપકે તો નેવાં ઘરનાં નળિયામાં. બાએ પીરસેલા ભાણાંની લિજ્જત મહેકાવે મનને, સ્વાદ યથાવત હજીય એનો ચણીબોરનાં ઠળિયામાં. [...]
ઝાકળની જો જાત બળે તો એમ કહો ભાઈ, સૂરજ છે, આંખોમાંથી રાત સરે તો એમ કહો ભાઈ, સૂરજ છે. પાંપણને પિયર સમજીને મોજ કરે સપનાંઓ પણ, સાસરિયાનો સાદ પડે તો એમ કહો ભાઈ, સૂરજ છે. દીપ, આરતી, ઘંટારવ ને કુર્કટના પોકાર થકી, માળાનું એકાંત ખરે તો એમ કહો ભાઈ, સૂરજ છે. પર્વતને માથે મૂકેલા બર્ફ [...]
