સમયના હાથથી વીતેલ ક્ષણ થઈ જાય છે આઝાદ, સૂરજ ચાહે ન ચાહે પણ કિરણ થઈ જાય છે આઝાદ. પહોંચે માનવી મંઝિલ સુધી એનો અરથ એવો, ગતિ કરવાની આદતથી ચરણ થઈ જાય છે આઝાદ. વિચારો ઝાંઝવા થઈને ભગાવે છે સતત મનને, કલમ મળતાં જ હાંફેલા હરણ થઈ જાય છે આઝાદ. તમારું આવવું, ના આવવું, બંનેય સરખું [...]
હું હવે ખુદને મળી શકતો નથી, કેમ, એવું પણ પૂછી શકતો નથી. જાતથી રુસ્વા થયેલો આદમી, કોઈ ટોળામાં ભળી શકતો નથી. ચાહવાના કારણો મળશે ઘણાં, ધારણા વિશે કહી શકતો નથી. છે હૃદય એવી ઘણી સંવેદના, શબ્દ જેને ચીતરી શકતો નથી. આંખ આંસુઓનું કબ્રસ્તાન છે, મોકળા મનથી રડી શકતો નથી. પત્થરોના દેવને પૂજ્યા પછી, માનવીને હું [...]
ડાળ પર ટહુકા મધુરા તું સલામત રાખ, દોસ્ત, વૃક્ષના સુહાગને ના બેસબબ ઉજાડ, દોસ્ત. ફુલ પાસેથી ભલે ખુશ્બુ ઉછીની લઈ લીધી, અત્તરો છાંટી ભ્રમરને ના વધુ ભરમાવ, દોસ્ત. પિંજરામાં એ ખુશીથી જિંદગી જીવી જશે, કોઈ દિ એને ગગનમાં ઉડતા બતલાવ દોસ્ત. પૌત્ર જોઈ ભીંત પરના પૂર્વજે પ્રેમે કહ્યું, તું જરા હળવેકથી નીચે મને ઉતાર, દોસ્ત. [...]
વરસો સુધી પીડા આપે, એવી કોઈ ક્ષણ આપો, ઉપર છોને દરિયો ઘૂઘવે, ભીતર ખાલી રણ આપો. એક, અરે બસ, એક બુંદ પણ વહેવા માટે પૂરતું છે, કાળમીંઢ પથ્થરની છાતી ચીરવાનું કારણ આપો. કૈંક સબંધો અટવાયા છે, મૃગજળના દરિયામાંહી, મરજીવા થઈ મોતી કાઢે, એવું કોઈ જણ આપો. એક શર્તની પાબંદીથી વરસોનો વનવાસ થશે, એક વચન આપો [...]
કૈંક ઈચ્છાઓ અધૂરી હોય છે, જિંદગી તોયે મધૂરી હોય છે. દ્રાક્ષ ખાટી દર વખત હોતી નથી, જીભ પણ ક્યારેક તૂરી હોય છે. એક છત નીચે રહે બે માનવી, જોજનોની તોય દૂરી હોય છે. એ પથારીમાં પછી પડખાં ઘસે, યાદને જેણે વલૂરી હોય છે. રણ થવાનું એટલું સહેલું નથી, લાગણી ઊંડે ઢબૂરી હોય છે. શક્ય છે, [...]
