Press "Enter" to skip to content

Author: Daxesh

શહેરીકરણ

મુઠ્ઠીમાં બાંધેલા સહુ અરમાન નીકળી જાય છે,
શહેરનો રસ્તો લેવામાં ગામ નીકળી જાય છે.

ટ્રાફિક સિગ્નલ પર હાંફેલી કાર નિસાસા નાંખે ત્યાં,
આગળ દોડી જાવાનું ફરમાન નીકળી જાય છે.

ઘરથી ઓફિસ ને ઓફિસથી ઘર સુધી પાછાં ફરતાં,
જીવનનાં સઘળાં એશ-ઓ-આરામ નીકળી જાય છે.

લાગણીઓ વેચો પણ મળતાં ખોબાભર સપનાંઓ ના,
પૈસાથી બાકી ઘરનાં સૌ કામ નીકળી જાય છે.

ઠોકર જેવી ઠોકર પણ વ્હાલી લાગે એ કારણસર,
હોઠોથી ત્યારે ઓ મા, તુજ નામ નીકળી જાય છે.

દોસ્ત બનીને આંસુઓ આવે છે કેવળ મહેફિલમાં,
સુખદુઃખની વાતો કરવામાં શામ નીકળી જાય છે.

આગળ વધવાની પીડા કે પાછળ રહી જાવાનો ગમ,
બેય પરિસ્થિતિમાં ‘ચાતક’ જાન નીકળી જાય છે.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

11 Comments

બેન્ક ગઝલ

ઝાકળની બૂંદ બૂંદને ખાતામાં નાંખજે,
એના જ વ્યાજથી પછી દરિયો ઉપાડજે.

હૈયાની બેન્કમાં અગર જખ્મો કરે જમા,
બધ્ધાંની પાવતી ઉપર આંસુ લખાવજે.

ખાતાવહી સંબંધની કોરી ન રાખતો,
બે-ચાર છેક-છાક તું એમાં પડાવજે.

પહેલાં પ્રણયની યાદ તો મોંઘી જણસ સમી,
હૈયામાં રાખવા કશે લોકર બનાવજે.

‘ચાતક’ ખૂટી જશે સિલક શ્વાસોની એક દિન,
સંભાળી, સાચવી ઘણી એને વટાવજે.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

8 Comments

બારણું પણ ભીંતને વાગી શકે

શું પવનને એ સમજ આવી શકે ?
બારણું પણ ભીંતને વાગી શકે.

તો અને ત્યારે જ એ પડઘો થશે,
શબ્દ એના અર્થને ત્યાગી શકે.

ફૂલને પત્થર ભલે લાગે પવન,
રેતને એ ટાંકણું લાગી શકે.

દોસ્ત, એ પરછાંઈ છે, માણસ નથી,
ભાગી ભાગી કેટલું ભાગી શકે ?

એટલે ધરતી બનાવી તેં ખુદા ?
માનવી થઈ તું અહીં માગી શકે !

સ્પર્શ શ્રદ્ધાવાન ખેડૂત જાતનો,
સ્વપ્ન કોરી આંખમાં વાવી શકે.

ફૂલની જાદુગરી ‘ચાતક’ સુગંધ,
એ પવનનો શ્વાસ થંભાવી શકે.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

10 Comments

ઘનશ્યામને

રાતની હરદમ પ્રતીક્ષા જામને,
જેમ મીરાં શોધતી ઘનશ્યામને.

એક ઘટના એટલે અટવાઈ ગઈ,
માર્ગ ના પૂછી શકી અંજામને.

શ્હેર પ્રત્યે અણગમો ભારે હતો,
ભેટવું તો પણ પડ્યું છે ગામને.

બોર ખાટાં નીકળે તો શું કરું ?
પૂછવા આવી પ્રતીક્ષા રામને.

હર પરાજયને નિકટથી પેખવો,
ખિન્નતા એની રહી ઈનામને.

મોતની છે મેમરી કેવી સટીક,
ભૂલતું ના એ કોઈયે નામને.

જિંદગીનો થાક લાગે છે હવે,
કામ કરશે? પૂછ ઝંડુ બામને.

જીવવું ‘ચાતક’ જરૂરી કામ, પણ
કામમાં ભૂલી ગયો એ કામને.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

12 Comments

સુગંધીનાં કમળ ઊગે

ભ્રમરની ભાગ્યરેખામાં પ્રણયની મુગ્ધ પળ ઊગે,
હવાના શાંત સરવરમાં સુગંધીનાં કમળ ઊગે.

અપેક્ષિત થઈ તમે ખોલો સવારે ઘરની બારી ને,
કોઈ સૂની અગાશીથી વિચારોનાં વમળ ઊગે.

પ્રથમ એમાં પ્રયત્નોને તમારે રોપવા પડશે,
સમય આવ્યે ઘણાં રસ્તા પછી એમાં સફળ ઊગે.

ફકત બેદાગ સુંદરતા નથી નડતી કુમારીને,
સમયની આંખમાં મોઘમ શકુની જેમ છળ ઊગે.

કોઈની યાદ જેવું કૈંક તો વરસ્યું હશે રાતે,
અમસ્તા ક્યાં પથારીના બદન પર કોઈ સળ ઊગે.

ઋણાનુબંધ ધરતીનાં હશે એથી તો ખેડૂતને,
ધરાની વ્યગ્રતા જોઈને બંને હાથ હળ ઊગે.

સૂરજની આંખ લઈ જોજો પરોઢે બાગમાં, ચાતક,
તમે કહેશો કે ઝાકળમાં નહીં, ઝળહળમાં જળ ઊગે.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

10 Comments

વનવાસ જેવું કૈં નથી


[Painting by Donald Zolan]

યાદને વનવાસ જેવું કૈં નથી,
નિત્ય નૂતન આશ જેવું કૈં નથી.

કાલનું પૂછી રહ્યાં છો આપ પણ,
આજમાં વિશ્વાસ જેવું કૈં નથી.

રાતદિવસ આપની યાદી રમે,
તે છતાં સહવાસ જેવું કૈં નથી.

અલવિદા કહી આપ ચાલી ગ્યા પછી,
લોહીમાં ભીનાશ જેવું કૈં નથી.

આપણો સંબંધ તોયે જીવશે,
છોને શ્વાસોશ્વાસ જેવું કૈં નથી.

લાગણીનાં વૃક્ષ નહીં ઊગે હવે,
હાથમાં મુજ ઘાસ જેવું કૈં નથી.

કોડીયાં ‘ચાતક’ મૂકાવો પાંપણે,
આંખમાં અજવાસ જેવું કૈં નથી.

– © દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’

7 Comments