ચાલ ઊડી જઈએ
મિત્રો, આજે મારી એક સ્વરચિત કૃતિ … જ્યારે અસ્તિત્વ કે હોવાપણાનો આભાસ વ્યક્તિને ભારેખમ લાગવા માંડે ત્યારે ઊઠતા ભાવોને શબ્દોનું રૂપ આપવા પ્રયત્ન કર્યો છે. વધુ તો કૃતિ પોતે જ કહેશે.
ચાલ, પંખી થૈ નભમાં ઊડી જઈએ,
કે મીન થઈ જળમાં બૂડી જઈએ
હોવાની વેદના કેમે સહેવાય નહીં,
મૃગજળમાં ક્યાં લગી વ્હેતા જઈએ ? … ચાલ પંખી થૈ
ખરતાં આ પાન જોને મલકાતાં જાય,
ને સરિતાના નીર કેવાં છલકાતાં જાય,
રેતીના વ્હાણોમાં સૂરજના કાફલાને
દરિયો સમજીને ક્યાં લેતા જઈએ ? … ચાલ પંખી થૈ
ઝરમરતાં જળમાં ઉભરાતું આભ
ને ભમરાના ગુંજનમાં પડઘાતું આભ
આંબાની મંજરીએ ફૂટે ગુલાલ
તો કોયલના ટહૂકા ક્યાં મૂકી જઈએ ? … ચાલ પંખી થૈ
અધરોમાં ફૂટેલી ભવભવની પ્યાસ
ને ડૂબ્યા હથેળીમાં હણહણતા શ્વાસ
ફૂલોની શૈયા પર ઝંખના ધરી ને
આ વ્હેતી સુગંધ ક્યાં છોડી જઈએ ? … ચાલ પંખી થૈ
વાંઝણી ખજૂરીએ લટકે અજવાસ
ને સૂક્કાં વીરડાંનો ભીનો ઇતિહાસ
બળબળતા રણમાં ‘ચાતક’ની આશને
કોરી ક્ષિતિજે ક્યાં ઢોળી જઈએ ? … ચાલ પંખી થૈ
- દક્ષેશ કોન્ટ્રાકટર ‘ચાતક’
December 12th, 2008 at 5:02 pm
સરસ રચના..
December 12th, 2008 at 6:50 pm
વાહ દક્ષેશભાઈ સરસ ગીત……..મઝા આવી….
December 12th, 2008 at 9:47 pm
સરસ રચના
ચાલ, પંખી થૈ નભમાં ઊડી જઈએ,
કે મીન થઈ જળમાં બૂડી જઈએ
હોવાની વેદના કેમે સહેવાય નહીં,
મૃગજળમાં ક્યાં લગી વ્હેતા જઈએ ?
મઝા આવી ગઈ.
December 17th, 2008 at 7:18 am
ખૂબ સરસ રચના છે.